HET VERHAAL VAN SIEZE, DOOR SIEZE:

Ik vind het leuk hoe Denise en de andere jonge verzorgsters hier bij ’t Boerenerf met de ouderen omgaan. Je proeft dat ze snappen wat er met je is. Ze maken grapjes, veel grapjes, en dan maak ik uiteraard grapjes terug.


Vijf dagen per week kom ik hier voor de dagbesteding. Ik heb twee keer een beroerte gehad. Niet aangeboren hersenletsel, zo heet het. Zelf zeg ik altijd dat ik ze niet meer allemaal op een rijtje heb. Dat is voor andere mensen lastiger dan voor mij. Zelf heb ik het de helft van de tijd niet in de gaten.

Bij ‘t Boerenerf vind ik het ontzettend leuk. En als het een keer niet leuk is, dan komt dat door mezelf. Als ik een slechte dag heb, dan reageert Denise, de verzorgster, daarop. Ik vind het moeilijk om uit te leggen wat ze dan doet. Ze komt even bij me kijken. Ze geeft me een keer een por.

Na de soep van half twaalf doe ik vaak een dutje. Na het warm eten val ik meestal opnieuw in slaap. Als ik ga zitten en mijn ogen vallen weer eens dicht, verzint Denise vaak iets voor me. We gaan een potje pesten met de kaarten, of een spelletje sjoelen.

"Ik heb mijn vaste rondje en verzorg de kippen. Ik haal de eieren er niet uit, omdat ik weet dat Rigtje dat graag doet. Soms verplaats ik ze wel. Speciaal voor haar. Eén hok is nogal hobbelig en zij valt snel, vandaar."

Pesten is het geliefde spelletje van iedereen. Tessa en Martien doen ook vaak mee, ook als ze druk zijn. Daar maken ze tijd voor. Of Denise wel eens vals speelt? Laten we het daar maar niet over hebben. Ze kan dat namelijk heel goed. Daar gaat het natuurlijk om, dat we elkaar zoveel mogelijk de loef afsteken.

Ik ben nu bijna zeventig jaar. Ik heb 35 jaar bij de technische onderhoudsdienst in een ziekenhuis gewerkt. Toen de arts zei dat ik naar de dagbesteding moest, heb ik meerdere opvangmogelijkheden bezocht. Bij ’t Boerenerf voelde het meteen goed.

Ik verzorg hier de kippen en controleer of alle jonge pauwen er nog zijn. Zo heb ik mijn vaste rondje. Ik haal de eieren er niet uit, omdat ik weet dat Rigtje dat graag doet, een vrouw die hier ook komt voor de dagbesteding. Soms verplaats ik de eieren wel. Speciaal voor haar. Eén hok is voor haar nogal lastig, omdat het er hobbelig is en zij valt snel, vandaar.

Ik heb zelf ook altijd beesten gehad. Ik heb thuis nu nog steeds kippen, Japanse krielkippen. Bij ’t Boerenerf hebben we dubbelgezoomde Barnevelders. Ja, ik zeg ‘we’. Zo voelt het. We hebben het hier niet over ‘van mij’, maar over ‘van ons’. Die krielkippen thuis voelen net zo eigen als de Barnevelders van ’t Boerenerf.

HET VERHAAL VAN SIEZE, DOOR DENISE:

Wat ik hier doe? Nou ja, gewoon, ik let op de mensen. Ik zorg ervoor dat het warm eten op tijd klaar is. Aan het eind van de middag doe ik met de stagiaires de wc’s, de vloer en de afwas. En we dekken de tafel voor de broodmaaltijd. Ik speel een spelletje, help een cliënt van de dagbesteding met het schoonmaken van het konijnenhok, maak eens een tochtje met een cliënt op de duo-fiets, van alles eigenlijk.


Ik heb gewoon iedere dag zin om naar mijn werk te gaan. Het biedt veel afwisseling en het is altijd gezellig. De dagen vliegen voorbij.

Mijn functie heeft officieel helpster. Daar heb ik de opleiding voor gedaan. Ik heb hier stage gelopen en toen vroegen ze me of ik hier wilde komen helpen. Nou prima, ik hoef hier niet meer weg.

Niemand moet hier iets. De mensen van de dagbesteding niet en de bewoners ook niet. Het is belangrijk dat het gezellig is, vind ik. Als je zelf gezellig en vrolijk doet, zijn de mensen dat ook. Nee, ik heb nooit een baaldag. Als ik een slechte bui heb, dan laat ik die thuis. Dan ben ik ’s avonds thuis wel chagrijnig, maar niet bij ’t Boerenerf.

"Nee, ik heb nooit een baaldag. Als ik een slechte bui heb, dan laat ik die thuis. Dan ben ik ’s avonds thuis wel chagrijnig, maar niet bij ’t Boerenerf."

Ik heb niet echt een favoriete cliënt. Iedereen heeft wel iets. Met Sieze klets ik bijvoorbeeld over onze honden. Hij heeft een grote hond, ik heb een Shihtzu, zo’n kleintje. Hij vindt dat geen echte hond, dus daar pest hij me ook mee. Maar ik heb mijn Max, zo heet m’n Shihtzu, wel eens meegenomen naar het werk en toen ging Sieze hem ook knuffelen.

Zei Sieze dat hij het leuk vond hoe ik met hem omga? Wat leuk om te horen. Ik maak inderdaad graag grapjes, ook tegen Sieze. Tijdens het kaartspelletje pesten vind ik leuk om mijn jokers op te sparen, zodat hij in een keer heel veel kaarten moet pakken. Ik vind dat zelf ook grappig. Dat gaat vanzelf, zoals eigenlijk alles hier vanzelf gaat.