HET VERHAAL VAN MANNIE, DOOR MANNIE:

Ik ben hier met vakantie. Veertien dagen. Het is hier heerlijk. Alles is schoon. Dat vind ik altijd belangrijk hoor, dat alles schoon is. De mensen zijn heel aardig voor me. Ik vind het prettig dat ik niet zelf hoef te koken. Het is fijn dat ik verder niks hoef te doen. Ik zit alleen maar een beetje te kletsen met mijn kennissen.



Ja hoor, ik kan goed overweg met de verzorgsters. Nee, met de dieren doe ik verder niets. Dat is voor het personeel. Het is hier prima geregeld. Ik heb boven een kamer. Ik heb alleen mijn eigen kleren bij me. Ik ben veertien dagen met vakantie. Zaterdag ga ik weer naar huis.

"Ik vind het fijn dat het hier precies hetzelfde is als thuis. ’s Avonds kijken we met zijn allen tv. Gezellig met z’n allen. Ik heb hier leuke kennissen."

Het eten is heerlijk. Ik lust eigenlijk alles. Vroeger hadden we een eigen zaak, een fotozaak, en dan aten we altijd onder de middag warm. Dat doen we hier ook. En dan ’s avonds alleen maar een boterham, lekker makkelijk. Ik vind het fijn dat het hier precies hetzelfde is als thuis. ’s Avonds kijken we met zijn allen tv. Gezellig met z’n allen. Ik heb hier leuke kennissen.

Maar zaterdag ga ik weer naar huis, naar mijn man. Ik ben hier met vakantie. Veertien dagen.

HET VERHAAL VAN MANNIE, DOOR MARTIEN:

Bewoonster Manny weet niet meer hoe ik heet. Ze hoort mijn naam ook niet zo vaak, van al haar medebewoners onthoudt ze het wel. Maar ze kletst wel met me. Iedere dag. Zegt ze dat ik zo mooi bruin ben. En dan maak ik een grapje terug. Trek ik mijn korte mouwen op om te laten zien dat mijn bovenarmen spierwit zijn.



Ik wilde altijd al graag voor mezelf beginnen. Ik ben een man van de techniek, ben ooit gestart als automonteur en ging via via aan de slag bij de technische dienst van een groot verzorgingstehuis. Ik leerde Tessa kennen en samen besloten we dat we zelf een dagbesteding wilden opzetten. We wilden het anders doen. In de grotere verzorgingstehuizen is minder tijd voor persoonlijke aandacht. Persoonlijke aandacht is er een verplicht nummertje. Je moet op dinsdagmiddag kaarten, je moet op donderdagmiddag sjoelen. Wij wilden graag een plek waar cliënten van de dagbesteding en bewoners kunnen doen wat ze willen. Dat is ons uitgangspunt: niets moet, alles mag. Ik drink koffie, ik eet mee, ik houd een oogje in het zeil als de cliënten van de dagbesteding bij de dieren zijn. Ik kan goed de rust te bewaren. Als er een keer iets met een bewoner is, dan gaat Tessa het regelen, bijvoorbeeld snel een arts bellen, en ik blijf erbij en houd de boel onder controle. Ik ben natuurlijk een vertrouwd gezicht. Ik zorg op intuïtie.

"Manny houdt ervan om in het zonnetje te zitten. Maar haar huid reageert slecht op de zon. Dus zet ik dan snel een parasol neer. Of neem haar bij de arm om haar al kletsend weer naar binnen te brengen."

Zo weet ik dat Manny niet voor niets reageert op mijn bruine armen. Ze houdt er zelf ook van om in het zonnetje te zitten. Op een hoekje van het erf. Lekker uit de wind. Heerlijk vindt ze dat. Maar ik weet ook dat haar huid slecht reageert op te veel zon. Dus in het voorbijgaan, zet ik dan snel een parasol neer. Of ik neem haar bij de arm om haar al kletsend weer naar binnen te brengen. Manny komt uit Delft. Haar dochter woont in Flevoland en zij zocht een kleinschalige woonzorgvoorziening voor haar dementerende moeder nadat haar vader onverwachts was overleden. De dochter kwam kijken, en toen was het snel geregeld. Mensen denken vaak dat het duur is, zo’n kleinschalige woonzorgvoorziening, die volgens mij veel meer ruimte biedt voor persoonlijke aandacht. Maar dat is helemaal niet zo. Dat is een vooroordeel. Of je nu in een verpleegtehuis woont of bij ons, de eigen bijdrage zal altijd stijgen naarmate je meer eigen vermogen hebt. Bij ons wonen evengoed mensen met alleen maar een AOW’tje, zij kunnen het zich ook veroorloven. Wat ik mooi vind, is dat onze woonzorgvoorziening eigenlijk net zo draait als een boerderij. Tessa en ik beginnen iedere morgen om half zeven met het verzorgen van de dieren. Het is belangrijk dat daar een vast ritme in zit. Anders worden de beesten onrustig. Hetzelfde geldt voor de zorg voor onze cliënten. Zij hebben ook behoefte aan structuur. Zo vloeien de boerderij en de zorg als vanzelf in elkaar over tot één groot Boerenerf, waar iedereen zijn eigen plek heeft. In de zon, of in de schaduw.